De renners nemen nog net niet de moeite om vanaf de fiets te tweeten wanneer het peleton even de pedalen laat vieren, maar het hele circus eromheen kunnen we van minuut tot minuut volgen via de updates van bijna 40 bekende en minder bekende namen. Van kopman tot knecht, van ploegleider tot masseur; iedereen doet met regelmaat zijn eigen zegje richting een groeiend aantal volgers. En niet zonder gevolgen, want het eerste Twitter-relletje dreigde al toen de Australische renner Marc Cavendish in zijn tweets de Nederlandse coureur Kevin van Hummel publiekelijk door het slijk haalde. Van Hummel zou hem tijdens een etappe in zijn kidneys geslagen hebben, waarna Cavendish aan zijn volgers vroeg of deze Nederlander stupid, crazy, disrespectful of all of above was. Hij bleek het echter niet met van Hummel aan de stok te hebben gehad, maar met de inmiddels uitgevallen Piet Rooijakkers; foutje.

Dit voorbeeld geeft echter maar eens te meer aan, wat het open karakter van Twitter voor gevolgen kan hebben. Vooral als twee hoge bomen elkaar in de wind gaan slaan, is het smullen geblazen voor de pers die dit soort botsingen breed uitmeten. We hebben dit eerder gezien bij de zanger Will-i-am van de Black Eyed Peas en de roddelkoning van Amerika, Perez Hilton, die een vermeend handgemeen verder uitvochten via de sociale internetdienst. En dichter bij huis liggen de schrijvers/dichters/columnisten Nico Dijkshoorn en Ronald Giphart regelmatig publiekelijk met elkaar overhoop op Twitter, zij het met een grote knipoog. Het bekvechten van bekende namen wordt gezien als een vorm van ‘volgvermaak’, wat tot gevolg heeft dat  een kleine slip of the tong kan worden opgeblazen tot een soort van persoonlijk statement; met alle gevolgen van dien.

De NOS-commentatoren van de Tour de France, Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot, hebben in ieder geval al meerdere malen hun oprechte verbazing uitgesproken over de twitterende wielrenners, waarbij ze de bekvechtende Cavendish als sprekend voorbeeld aanhaalden. ‘Een theekransje’ noemden ze het zelfs en waren het eens over het feit dat het de sport zelf niet veel goeds brengt. Zij gaan hierin echter voorbij aan de grote voordelen die de Tour uit Twitter kan halen: de renners kunnen namelijk op een persoonlijke manier communiceren met een steeds groter groeiende fanbase en op die manier werken aan een soort van personal branding. Het twitteren van de sporters doet bovendien niks af aan de charme van een sport als wielrennen; het draagt er zelfs aan bij door de realistische kijk in de keuken. Wanneer men hier goed mee omgaat, is dit is iets waar indirect ook de sponsor van kan profiteren. Hoewel we in dat geval wel moeten gaan oppassen dat de communicatie zelf niet vercommercialiseert, waarbij de tweets worden geschreven door een PR-medewerker van de persoon in kwestie of in opdracht van een sponsor. Of dat de communicatie verloopt via een account van de ploeg zelf, waardoor het persoonlijke en directe karakter van Twitter zijn waarde verliest.

Een boeiende vraag is echter wel: waar ligt de grens? Wat kunnen we nog meer verwachten op dit gebied? Gaan de spelers van het Nederlands Elftal ons tijdens het WK 2010 op de hoogte houden van alle kleedkamergeheimen? Wat doen de spelers van de andere landen? En hoe gaan andere sporten hiermee om? Binnen een groot aantal bedrijven wordt er al gesproken over een soort Twitterprotocol, om misstanden te voorkomen en om gevoelige informatie binnenshuis te houden. Misschien is de sportwereld ook toe aan een dergelijk protocol, waarbij het beleid bij voorkeur niet gericht moet zijn op het uitbannen van Twitter. Het heeft even tijd nodig om de juiste weg te vinden en op ten duur zal ook de meest wantrouwige en conservatieve sportliefhebber de voordelen in gaan zien. Want als zelfs Tour-icoon en mister nostalgie Mart Smeets aan het twitteren slaat (@mart_smeets), zullen snel meer mensen zich gaan mengen in de massasprint.

Een overzicht van alle twitterende tourders vind je hier.
En tot slot: Mart Smeets en Lance Armstrong over Twitter.

TPN sprak met Claire Boonstra van SPRXmobile. Net terug van het Mobile 2.0 congres in Barcelona, was TPN allereerst benieuwd hoe Layar daar ontvangen is. Daar kon Boonstra kort over zijn: “Het is erg enthousiast ontvangen.” Dit vertaalde zich in het aantal aanvragen voor lagen die hierna binnenkwamen, en die tevens nog steeds binnenstromen. “Op dit moment zijn dat er al vele tientallen. Het ontwikkelen van deze lagen hangt vooral af van onze ontwikkelcapaciteit, die we dan ook drastisch aan het opschalen zijn,” zegt Boonstra.

Op dit moment is Layar alleen te gebruiken op de G1 en de HTC Magic. Dit is zo omdat we hier spreken over de enige twee mobiele telefoons met een kompas. Dit kompas is essentieel omdat anders de mobiele telefoon niet kan bepalen welke kant de gebruiker op kijkt. TPN was benieuwd wanneer Layar voor de nieuwe Iphone 3Gs beschikbaar is. “Deze zomer, nog voordat de blaadjes van de bomen vallen,” gaf Boonstra aan.

TPN vroeg Boonstra waar Layar over twee jaar staat. “Het is dan iets heel groots, de standaard voor ‘browse the world’”. En aan ambitie geen gebrek, want ze gaf ook aan dat ze verwacht dat er dan meer dan 10.000 lagen zullen bestaan. Hierbij ontstond de vraag hoe al deze lagen dan aan te roepen zijn via de mobiele browser Layar, zonder chaos te creëren. “Hier kan ik nog niet veel over vertellen, maar het gaat werken en daar zijn daar druk mee bezig.” Wordt vervolgd dus.

Tot slot kon TPN’s Vincent het niet laten om even te vragen naar zijn jongensdroom. De Augmented Reality-bril waarmee je al deze lagen op de glazen van je bril kunt toveren. “Droom?” reageerde Boonstra, “zo’n bril is echt de volgende stap, die gaat er gewoon komen”.