De oorzaak van deze ‘weggeefeconomie’ ligt volgens Erwin Blom, mede-eigenaar van media-strategiebedrijf The Crowds, bij de consument die zich afzet tegen de gevestigde media. “Je moest haast een eigen drukpers hebben om iets te kunnen publiceren,” zegt Blom. Alleen mensen die het konden betalen konden informatie verspreiden. Met de diensten van het sociale web zoals blogs, sociale netwerken en Twitter, geven mensen hun kennis gratis weg op het internet. Volgens Blom doen ze dit om hun expertise te tonen of om als autoriteit op hun vakgebied gezien te worden. “Het vergaren van kennis werd dus gratis, bijna niemand wilde nog betalen.”

Ook Nederlandse startups bieden hun product voor niets aan. Voorbeelden zijn Mobypicture, Twones en Yunoo. Ondanks het succes van bijvoorbeeld Mobypicture, blijven de diensten grotendeels gratis. De vraag is op welke manier zij dan toch geld verdienen.

Model is bepalend
Er bestaan verschillende verdienmodellen die veel gebruikt worden om de website gratis beschikbaar te stellen. Zo is er ‘freemium’, een model waarbij je gebruik maakt van de uitgeklede versie van de website. Voor de volledige dienst moet je betalen. Ook is het laten zien van advertenties een veelvoorkomend model om winst uit een online bedrijf te halen.

Daarnaast zijn combinaties van deze verdienmodellen geen uitzondering. Erwin Blom noemt als voorbeeld Hyves, dat winst maakt met zowel het freemium-model (betaalde accounts) als advertenties. “Maar dat werkt niet bij iedereen.” Blom benadrukt dat een startup zich duidelijk moet richten op de doelgroep als het veel winst wil maken. “Als je bijvoorbeeld alleen advertenties toont op een website, dan moet het product óf voor een heel grote groep bestemd zijn, óf voor een heel kleine groep.” Op deze manier betalen adverteerders het meest en zijn de opbrengsten voor advertenties het grootst. Volgens Blom is doelgericht adverteren de sleutel tot online succes.

Internetondernemer Vincent Everts beaamt dit, maar doet het anders. December vorig jaar lanceerde hij Dik.nl, een website waar gebruikers filmpjes van verschillende websites kunnen verzamelen tot een eigen samengesteld kanaal. Dik.nl verdient vooral geld met het uitgeven van zogenaamde ‘white labels’, blanco versies van de online dienst die op maat te maken zijn voor bedrijven die ook een platform als Dik.nl willen. Uiteraard zonder reclame. “Met advertenties alleen valt geen droog brood te verdienen,” stelt Everts.

Maar niet alleen bedrijven maken op deze manier winst, ook individuen verdienen geld op internet. Blom: “Zelfstandige ondernemers stellen online gratis hun kennis beschikbaar. Zij verdienen door die aandacht geld met randactiviteiten zoals consultancy of het geven van presentaties.”

Of elke startup succesvol zal blijken, is nog maar de vraag. Populaire websites als Facebook en Twitter hebben nog steeds geen duidelijk businessmodel. Twitter maakt zelfs geen enkele winst. Daarom zijn investeerders volgens Everts sceptisch. Men kijkt nu des te meer naar het aantal klanten dat je op dat moment al hebt. Everts: “Voor bedrijven onder de oppervlakte wordt het hierdoor steeds moeilijker geld te krijgen.”

Geen inkomsten, maar toch alles weggeven? Gratis is dan wel de norm, maar zonder geld ben je nergens.

Dit artikel was onderdeel van de introductieweek van de masteropleiding Journalistiek en Nieuwe Media.

Maar wat gebeurt hier nou eigenlijk ? Bekijk maar eens het filmpje na het inloggen op je Hyves-profiel en ik zal proberen uit te leggen wat er hier aan de hand is.

1. Je logt in. Je bent akkoord gegaan met de algemene voorwaarden van Hyves die toelaat dat Hyves jouw gegevens op een bepaalde manier toont en daar gebruik van maakt om voor jou specifieke advertenties te laten zien (bijvoorbeeld in jouw omgeving) om het voor jou makkelijker te maken, diensten, producten, maar ook nieuws en vrienden uit jouw omgeving te tonen.

2. Met het filmpje krijg je het idee zelf onderdeel te zijn van een groter geheel. Dat boezemt voor velen angst in, vooral degene die denken dat ze onderwerp zijn van het filmpje en dat dit geen technische trucage is.

De trucage zal steeds groter worden, de komst van Augmented Reality, de toename van 3D-techniek in de bioscoop zorgt er voor dat de beleving steeds dichter bij de mens komt. Ik schreef al eens over de media consumptie in Amerika en ook daar zie je steeds meer “consumer based” advertising, niet alleen op basis van waar je vandaan komt, maar ook wie je bent en wat je doet.

3. Het delen van dit filmpje met anderen, de kop van de mail “je bent bekender dan je denkt” met als afzender waarschijnlijk een goede bekende van je, spam is voor niemand leuk meer dus mensen zijn selectiever met het delen van informatie, dat zorgt er voor dat je denkt dat iemand voor jou dit filmpje gemaakt heeft. Niets is echter minder waar.

Hyves faciliteert slechts het delen van deze informatie, met niemand anders dan jezelf. Externen zorgen alleen voor de manier van weergave, maar zelfs de applicatie die daarvoor zorgt, wordt gehost op de servers van Hyves. Niemand die daar tussen komt, slechts een stukje techniek.

Het is slechts de illusie die gewekt wordt dat er slordig met je gegevens wordt omgegaan, die er voor zorgt dat je je zorgen gaat maken. Er gebeurt nog steeds helemaal niets met je gegevens!

Facebook
In het artikel wat ik hier link, wordt al geschreven over de toekomstvisie van internet voor wat betreft Facebook (dank @resourcerer voor de link) een boeiend verhaal, wat wederom voor velen angst in kan boezemen. Google verzamelt van ons ook al heel wat informatie, over ons surfgedrag bijvoorbeeld en de zoekresultaten die we vinden en bied ons daarmee specifieke reclame aan in de vorm van Google Adsense. Deze zijn manipulatief door middel van het betalen van een x bedrag, wat voor Google 90% (!) van de omzet realiseert.

Maar ook daar kijk ik al door heen. Ik zie ze niet meer, kijk er niet naar en maak er geen gebruik van. Een teken dat ook anderen dat gaan doen, net zoals de banners uit het verleden. Daar kan je creatief mee omgaan, maar ook daar is een einde aan verbonden.

Ik heb sterk de behoefte (of deze wordt gecreëerd door het artikel wat ik over Facebook las, dat laat ik aan jullie oordeel over) om specifieke informatie en relevante producten en diensten geadviseerd te krijgen, over de dingen die ik lees, maar ook over de producten die mijn vrienden gebruiken. Mouth-to-mouth advertising is altijd al veel sterker geweest dan de verkoper en sociale media maakt dat alleen maar sterker.

Als de producenten van deze wereld gebruik maken van deze informatie, mij op het juiste moment daarover meer informatie verschaffen, zie ik duidelijk toegevoegde waarde. Zij hoeven niet meer te zeggen dat hun product het beste is (dat weet ik al dankzij mijn vrienden) dus dat scheelt hen geld en tijd, maar ook dat gaat niet zomaar…

Want hoe komt die informatie van mijn vrienden daar terecht? Facebook en Microsoft zijn inmiddels vriendjes geworden en Bing heeft ook haar weg gevonden naar Facebook. Het doorzoeken van alles wat je vrienden op Facebook gedaan hebben wordt ook steeds makkelijker, alhoewel je dat niet bij elk profiel kan doen (daarvoor moet je vrienden met elkaar zijn) zoals bij Twitter bijvoorbeeld (wat Twitter op dit moment nog een groot voordeel biedt ten opzichte van Facebook).

Maar wat wil jij dat er opgeslagen wordt van je gegevens? Mogen ze alles van je weten? Mag iedereen jouw gegevens doorzoeken? Zijn jouw status updates heilig, of krijg je toch spijt van dat ene Twitter berichtje wat je jaren geleden hebt gepost ? Er volgen steeds meer ontslagen door een “slip of the tongue” op sociale netwerken, maar dat lijkt me niet de oplossing voor bedrijven.

Ik? Ik blijf lekker mijn Twitter profiel openbaar houden en zodra dat kan ook mijn Facebook profiel. Op Hyves kan je al bijna alles van me terug vinden, ik ben ook niet heilig, hou van een lolletje en dat mag je best zien. Profileren noemen ze dat toch?

Hoe ga jij daar mee om? Ben jij actief bezig met het beschermen van je profielgegevens? En wat doe jij met die vele zoekresultaten op Google (13.800 voor mijn naam)?

Wat is Poken?
Poken zijn digitale visitekaartjes in de vorm van verschillende figuurtjes. De hand van het figuurtje is een usb-stick met daarin een op RFID gebaseerde chip. Wanneer twee handen tegen elkaar gelegd worden (’gepoked’), dan registreert de Poken de contactgegevens van de gebruiker waarmee je hebt gepoked. Eenmaal achter de computer en laptop laad je de gegevens van verschillende sociale netwerken naar je online Poken-profiel. Zo kan je dus on- en offline bouwen aan je netwerk. “Digitaal swaffelen“, noemde de Pers het.

Sebastiaan ter Burg is onder andere consultant en fotograaf. Hij kwam in aanraking met Poken via Twitter: “Toen ik er in januari van hoorde, heb ik een doosje Poken gekocht als relatiegeschenk. Ze waren destijds erg in trek, dus ik heb ze enkel aan mensen gegeven die dit op waarde konden inschatten.” Ter Burg heeft een Poken omdat hij altijd bezig is met innovatie en nieuwe media. “Het is een aanvulling op hoe ik werk, en natuurlijk was ik ook erg nieuwsgierig”.
Of het gebruik van Poken voordelen voor hem had gehad op zakelijk gebied, antwoordt Ter Burg resoluut: “Nee”. “Het enige wat ik er voor mezelf heb uitgehaald is dat ik me kan positioneren als iemand die voorop loopt in de nieuwe media.” Voordelen ziet hij echter wel: “Een Poken kan een gespreksstarter zijn. Het is handig voor het initiële contact tussen mensen. Daarna kies je wie en hoe je diegene volgt via sociale netwerken.” Een nadeel volgens Ter Burg is dat het ‘poken’ slechts laag intensief gebruik vereist. “Je loopt er natuurlijk wel mee te dragen, dus daarom zeggen mensen snel dat het geflopt is”.

De Poken van Sebastiaan ter Burg

Toekomst
Over de toekomst van Poken heeft Ter Burg een duidelijke mening. “In de huidige vorm zal het het visitekaartje nooit vervangen. Poken was wel de eerste met het concept om te gaan netwerken door middel van een RFID-chip. Daar verdienen ze krediet voor. Maar het zal afhankelijk zijn van nieuwe diensten om Poken heen of het een succes zal worden,” aldus Ter Burg. “Nu is het een toffe sleuterhanger met een leuke functie”.
Jilles Groenendijk, ambassadeur voor Poken in Nederland, is het eens met de stelling dat er nieuwe productontwikkelingen nodig zijn om het tot een echt succes te maken. Die komen er ook volgens Groenendijk. “Deze zullen bijdragen aan het succes.” Groenendijk legt verder uit: “Het is net zoals gebruikers van Hyves. Eerst vinden ze het niets, want je hoort er aan het begin niets van. Als het bekend wordt gaan zelfs moeder, vaders en zelfs opa’s en oma’s zich aanmelden. Met Poken zal het net zo gaan.” De veranderingen zullen volgens hem doordringen in zowel privé- als zakelijk opzicht. “Voor bedrijven zal het uiterlijk ongetwijfeld gaan veranderen, waardoor er een revolutie zal ontstaan. Voor consumenten zullen er allerlei soorten accessoires bijkomen. Het heeft dus de potentie om door te breken.” Ter Burg denkt dat Poken vooral op conferenties zal aanslaan en binnen subculturen. “Ik ben ook niet van mening dat er een standaard komt.” Ook verwacht hij meerdere van deze RFID-initiatieven zoals het Nederlandse My Name is E. Groenendijk: “Rond Poken is het nu even stil, maar er lopen wereldwijd acties om Poken voor iedereen onder de aandacht te brengen.”

Jilles Groenendijk moest in eerste instantie niets van Poken hebben. “Een collega zei dat ik met Poken aan de slag moest. Als systeembeheerder vond ik de techniek leuk, maar het design te kinderachtig.” Gelukkig voor Groenendijk bleef zijn collega op hem inpraten, totdat hij besloot twee Poken aan te schaffen, zodat hij de techniek in actie kon zien. Helaas waren de Poken toen nog niet los te koop in Nederland, waar bijvoorbeeld losse exemplaren in Zwitserland als zoete broodjes over de toonbank gaan in uitgaansgelegenheden. “Met mijn laatste geld heb ik toen een pakketje van 12 stuks gekocht. Ik heb Twitter ingeschakeld om de rest te verkopen en aan het eind van de dag waren ze op.” Groenendijk besloot verder te gaan met de verkoop van Poken, waardoor hij volgens hem vaak onterecht genoemd werd als importeur van Poken in verschillende nieuwsitems op televisie, want er ontstond een hype. “Er waren veel grotere importeurs. Ik heb ongeveer 2000 Poken van de 150.000 in Nederland verkocht.”

Daarmee is Nederland flink koploper, volgens Groenendijk. Het ging volgens hem heel snel. Ook in Amerika begint Poken nu op te komen en in Duitsland geniet Poken nu de aandacht die het in Nederland begin januari had. Maar in Japan gaat het nog sneller: “Daar wordt ongeveer elke drie dagen een Poken meetup georganiseerd.” De meetups zijn belangrijk voor Poken. Op deze manier ben je er namelijk zeker van dat je mensen ontmoet die ook een Poken hebben. Ter Burg zegt ook dat hij alleen ‘incrowd’ mensen kent die een Poken hebben, en het heel sporadisch ergens anders tegenkomt.  Groenendijk geeft aan dat er vier publieke meetups in Nederland zijn geweest, maar wel 30 tot 40 besloten meetups van bedrijven en ondernemersverenigingen. Deze reageerden enthousiast op het concept: “Zowel kleine als grote bedrijven zien het voordeel van tijdsbesparing in.” Zo wordt Poken ingezet bij trainingen en evenementen, om de sociale interactie te versterken. “Ondanks de vorm van de Poken, die gericht is op 18- tot 25-jarigen, hebben ze het stevig omarmd”.

Jeugd
Dit is opvallend te noemen aangezien de wat jongere doelgroep Poken nog niet ontdekt heeft in Nederland, de doelgroep waar Poken eigenlijk voor bedoeld was. Volgens Groenendijk komt dat doordat de jeugd niet geheel doorheeft hoe het werkt of dat ze het niet willen gebruiken. “Als ze het in de winkel zien liggen, weten ze niet direct wat ze ermee kunnen doen.”
Hoe anders is het in Japan, waar de jeugd deze figuurtjes massaal heeft geadopteerd. Groenendijk denkt dat het komt doordat de jeugd daar sneller doorheeft hoe Poken werkt. Dit wordt ook door Ter Burg beaamd: “In Japan is het adaptievermogen erg hoog, Japanners zijn al vroeg technologisch hoogstaand.” Verder noemt hij de grote dichtheid van bewoners van Japan, de behoefte aan profilering en de vormgeving van Poken als grootste factoren voor het succes. “De Poken worden daar zelfs helemaal gepimpt,” zegt Groenendijk. Hij geeft aan dat Poken in Japan ook veel beter gemarket wordt, terwijl hij het als ambassadeur als hobby naast zijn werk doet. “Je ziet dat er in Japan tijdens evenementen Poken worden verloot met op de achterkant de handtekening van een bekendheid.” Ook verschijnen er daar speciale Poken voor goede doelen, zoals de One of Love Poken, iets wat Groenendijk in Nederland ook binnenkort gaat realiseren.

Reacties
Ondanks deze mogelijkheden kreeg Sebastiaan ter Burg wel eens negatieve reacties op zijn Poken. Ze vinden het kinderachtig en zien het slechts als een hype. “Die mensen snappen het niet want ze zijn erg beschermend. Het zijn dezelfde mensen die geen profiel op Hyves hebben. Het zijn de doemdenkers van openbaarheid.” Groenendijk ervaart juist veel interesse. “Als ambassadeur loopt ik altijd met een Poken om mijn nek, dus veel mensen willen dan weten wat dat is. Als ik vertel wat het is, dan zijn ze eigenlijk heel nieuwsgierig.” Het enige negatieve wat hij ooit hoorde was tijdens een presentatie van een onderzoek waarin Poken ‘de grootste flop ooit’ werd genoemd. “Toen ik het eenmaal goed uitlegde, was de algemene conclusie dat het onderzoek verkeerd was uitgevoerd.”

Nieuwe mogelijkheden
Onlangs lanceerde Poken tijdens een meetup in Rotterdam de Poken HUB, een real time interactiemodule voor bij conferenties. Hierbij doet de organisator zijn Poken in een laptop, en vervolgens poked iedereen die er is de betreffende Poken. Hiermee kan de organisatie dus zien wie er allemaal zijn, plus al deze informatie kan worden doorgegeven naar sociale netwerken zoals Twitter. Dat betekent ook extra exposure op het internet voor de gebruiker. Volgens Groenendijk geeft Poken binnenkort een eigen API uit, zodat creatievelingen zelf plug-ins kunnen schrijven. Ook merkte hij andere creatieve gebruiken op, bijvoorbeeld bij een scoutingvereniging: door een boom te poken werd deze als checkpoint in een speurtocht gebruikt. “Een Poken heeft extra nut naast netwerken. Ik merk dat daar veel behoefte voor is.”

De renners nemen nog net niet de moeite om vanaf de fiets te tweeten wanneer het peleton even de pedalen laat vieren, maar het hele circus eromheen kunnen we van minuut tot minuut volgen via de updates van bijna 40 bekende en minder bekende namen. Van kopman tot knecht, van ploegleider tot masseur; iedereen doet met regelmaat zijn eigen zegje richting een groeiend aantal volgers. En niet zonder gevolgen, want het eerste Twitter-relletje dreigde al toen de Australische renner Marc Cavendish in zijn tweets de Nederlandse coureur Kevin van Hummel publiekelijk door het slijk haalde. Van Hummel zou hem tijdens een etappe in zijn kidneys geslagen hebben, waarna Cavendish aan zijn volgers vroeg of deze Nederlander stupid, crazy, disrespectful of all of above was. Hij bleek het echter niet met van Hummel aan de stok te hebben gehad, maar met de inmiddels uitgevallen Piet Rooijakkers; foutje.

Dit voorbeeld geeft echter maar eens te meer aan, wat het open karakter van Twitter voor gevolgen kan hebben. Vooral als twee hoge bomen elkaar in de wind gaan slaan, is het smullen geblazen voor de pers die dit soort botsingen breed uitmeten. We hebben dit eerder gezien bij de zanger Will-i-am van de Black Eyed Peas en de roddelkoning van Amerika, Perez Hilton, die een vermeend handgemeen verder uitvochten via de sociale internetdienst. En dichter bij huis liggen de schrijvers/dichters/columnisten Nico Dijkshoorn en Ronald Giphart regelmatig publiekelijk met elkaar overhoop op Twitter, zij het met een grote knipoog. Het bekvechten van bekende namen wordt gezien als een vorm van ‘volgvermaak’, wat tot gevolg heeft dat  een kleine slip of the tong kan worden opgeblazen tot een soort van persoonlijk statement; met alle gevolgen van dien.

De NOS-commentatoren van de Tour de France, Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot, hebben in ieder geval al meerdere malen hun oprechte verbazing uitgesproken over de twitterende wielrenners, waarbij ze de bekvechtende Cavendish als sprekend voorbeeld aanhaalden. ‘Een theekransje’ noemden ze het zelfs en waren het eens over het feit dat het de sport zelf niet veel goeds brengt. Zij gaan hierin echter voorbij aan de grote voordelen die de Tour uit Twitter kan halen: de renners kunnen namelijk op een persoonlijke manier communiceren met een steeds groter groeiende fanbase en op die manier werken aan een soort van personal branding. Het twitteren van de sporters doet bovendien niks af aan de charme van een sport als wielrennen; het draagt er zelfs aan bij door de realistische kijk in de keuken. Wanneer men hier goed mee omgaat, is dit is iets waar indirect ook de sponsor van kan profiteren. Hoewel we in dat geval wel moeten gaan oppassen dat de communicatie zelf niet vercommercialiseert, waarbij de tweets worden geschreven door een PR-medewerker van de persoon in kwestie of in opdracht van een sponsor. Of dat de communicatie verloopt via een account van de ploeg zelf, waardoor het persoonlijke en directe karakter van Twitter zijn waarde verliest.

Een boeiende vraag is echter wel: waar ligt de grens? Wat kunnen we nog meer verwachten op dit gebied? Gaan de spelers van het Nederlands Elftal ons tijdens het WK 2010 op de hoogte houden van alle kleedkamergeheimen? Wat doen de spelers van de andere landen? En hoe gaan andere sporten hiermee om? Binnen een groot aantal bedrijven wordt er al gesproken over een soort Twitterprotocol, om misstanden te voorkomen en om gevoelige informatie binnenshuis te houden. Misschien is de sportwereld ook toe aan een dergelijk protocol, waarbij het beleid bij voorkeur niet gericht moet zijn op het uitbannen van Twitter. Het heeft even tijd nodig om de juiste weg te vinden en op ten duur zal ook de meest wantrouwige en conservatieve sportliefhebber de voordelen in gaan zien. Want als zelfs Tour-icoon en mister nostalgie Mart Smeets aan het twitteren slaat (@mart_smeets), zullen snel meer mensen zich gaan mengen in de massasprint.

Een overzicht van alle twitterende tourders vind je hier.
En tot slot: Mart Smeets en Lance Armstrong over Twitter.

Naast haar werk als arbeidsbemiddelaar, werd ze in haar vrije tijd steeds actiever op het wereldwijde web. Ze bleef schrijven op haar eigen blog op MSN Spaces en later hielp een vriend haar aan haar eigen URL: brouwertje.com. “Ik had een aardig aantal vaste bezoekers op mijn site, doordat ik zelf ook altijd vrij actief was op andere blogs. Je reageert hier en daar, laat je link een paar keer achter en voor je het weet komen steeds meer mensen ook een keer bij jou terecht.” Door één van deze contacten kwam ze in aanraking met Ze.nl en schreef vervolgens een aantal artikelen als gastredacteur. Ze kwam via die weg in contact met de redactie van het magazine. Toen de dienstdoende hoofdredactrice vertrok, liet deze Marieke’s naam vallen en daar hoefde ze niet lang over na te denken. “Ik weet nog dat ik een keer tegen haar had gezegd dat zij in mijn ogen écht een droombaan had. En dat vind ik eigenlijk nu nog steeds. Ik ben heel blij dat ze mij belden.”

“Ze.nl is een online vrouwenmagazine voor de hippe, jonge vrouw met een brede interesse en een gezonde dosis nieuwsgierigheid”, omschrijft Marieke in één zin het concept. Het immer groeiende vrouwenmagazine werd in 2006 geïnitieerd door het bedrijf FourPeople, dat opmerkelijk genoeg juist in handen is van een groep jonge mannen. “Ze.nl heeft een eigen plek binnen het bedrijf. De lijnen met de rest van het bedrijf zijn heel kort, waardoor we altijd in de rug gesteund worden door een professionele organisatie en dat werkt prima. Het bedrijf heeft expertise op verschillende gebieden en een netwerk waar ook wij van kunnen profiteren. Bovendien hebben we onze eigen techneuten altijd binnen handbereik. Maar daarnaast is het ook gewoon erg gezellig”, lacht ze.

Het voordeel van een stabiele organisatie in de rug is niet de enige oorzaak dat het online magazine zichzelf op deze manier staande kan houden in deze tijd van information overload. Ze.nl betrad namelijk op een goed moment de markt; nog voordat de online magazines als paddenstoelen uit de digitale grond schoten. “Veel mensen onderschatten hoe moeilijk het is om een succesvol online magazine neer te zetten en te onderhouden. Je moet op een consequente manier unieke content genereren en kwalitatief goede stukken aanbieden. Daar gaat ongelooflijk veel tijd en werk in zitten.” Ze.nl had, doordat ze er op tijd bij waren, nog ruimte de om te groeien voordat de massa kwam. Het échte geheim van Ze.nl zit volgens Marieke echter in het feit dat Ze.nl wordt gerund en van content wordt voorzien door personificaties van haar eigen doelgroep. “We communiceren op een open en persoonlijke manier met onze lezers . We brengen onze eigen kijk op nieuws en actualiteiten, maar juist ook op ons eigen privéleven. Hierdoor kunnen veel mensen zich goed identificeren met wie wij zijn en met wat wij schrijven.” Daarbij maken Marieke en haar collega’s veelvuldig gebruik van andere sociale media om dit effect te versterken. “Het bereik van sociale media als Twitter en Hyves is gigantisch en het maakt alle communicatie veel sneller, directer en persoonlijker.”

Marieke verschuilt zich hierbij namelijk niet achter de naam van een bedrijf, maar geeft de website juist een herkenbaar gezicht. Het gevolg hiervan is echter wel dat de grenzen tussen haar off- en online activiteiten langzaam vervagen. “Ik werk om te leven, maar mijn leven is mijn werk. Daarom is dit zo’n mooie baan: ik kan doen wat ik leuk vind, om daar vervolgens over te schrijven, wat ik ook weer leuk vind. Ik hoef mijn eigen mening nooit te schuwen, sterker nog: die moet ik juist ventileren.”  De artikelen op Ze.nl schetsen hetzelfde beeld: alle schrijfsters schrijven over wat hun bezig houdt en over wat ze hebben gezien, gehoord of geproefd. Ze geven hun eigen kijk op hun eigen wereld en motiveren de keuzes die ze in deze wereld maken. We vroegen Marieke naar een aantal van háár keuzes.

Ontvrienden of hoe meer hoe beter? “Dat hangt af van het medium. Ondanks mijn aantal vrienden ben ik nog vrij kritisch op Hyves. Op Twitter niet: hoe meer hoe beter!”

Kantoorbaan of thuiswerken? “Toch het kantoor; thuiswerken kan af en toe lekker zijn, maar ik heb graag collega’s om mij heen om mee te sparren en te brainstormen.”

Apple of Microsoft? “Apple! Ik ben echt een gadgetfreak en Apple besteed veel aandacht aan uiterlijk. Bovendien: alle soft- en hardware werken perfect samen.”

Mailen of sms’en? “Dat doe ik beiden aan de lopende band. Maar als ik moet kiezen: sms. Dat is toch nog iets directer en persoonlijker. Ik heb een bundel van 1000 smsjes in de maand, hoewel ik daar bijna nooit aan kom.”

Internet Explorer of Firefox? “Firefox; op advies van vrienden ben ik een tijdje geleden overgestapt en daar heb ik geen spijt van.”

Hyves of Facebook? “Hyves. Met Facebook doe ik relatief niet veel, dat is toch meer internationaal gericht. Met Hyves ben ik al lange tijd vrij actief bezig. En daarnaast natuurlijk Twitter en Linkedin voor zakelijke contacten.”

PC of laptop? “Laptop. Ik heb thuis een laptop en op mijn werk een pc, maar ik heb liever toch gewoon alles mobiel. Dan kan ik alles gewoon van thuis meenemen naar mijn werk en andersom.”

Playstation of Nintendo? “Nintendo; ik speel graag spelletjes met Mario. Ik heb een tijdje heel intensief gespeeld op de DS.”

Bioscoop of dvd? “Ik ben sowieso een filmfreak, maar als ik moet kiezen kies ik voor een dvd’tje kijken op de bank. Mijn kast puilt uit van dvd’s en dan wel de originele; downloaden doe ik niet aan!”

Foto of video? “Mooie foto’s bij een artikel kunnen een artikel tot leven brengen. Hoewel we bij Ze.nl in de komende jaren meer met videocontent willen gaan werken. Wel naast elkaar, het zal elkaar nooit vervangen.”

Talent of hard werken? “Het is net als sporten; je kan ergens heel goed in zin maar je zal altijd hard moeten blijven trainen om dat talent te benutten. Talent komt alleen bovendrijven door hard werken.”

Zo lang mogelijk doorgaan of op tijd stoppen? “Zolang je maar voor jezelf de grenzen trekt. Werk is namelijk nooit af, zeker niet als je online werkt. Je leven kan wel je werk zijn, maar je werk moet nooit je leven worden!”

Allereerst: was je je bewust van de kracht van internet toen je je video’s voor het eerst online zette? Oftewel: streefde je toen al een carrière na?

“Nee, helemaal niet. Toen ik YouTube voor mezelf ontdekte, vond ik dat te gek. Iedereen kon zijn talenten laten zien. Natuurlijk was het wel een droom om zangeres te worden, maar dat het via YouTube had bereikt, had ik niet kunnen bedenken.”

Is het nu makkelijker voor talenten om door te breken via YouTube of is dat lastiger?

“Ik denk dat het nu moeilijker is, omdat er nu veel mensen zijn die filmpjes maken. Je weet natuurlijk ook nooit wie jouw video’s gaan vinden. Mijn advies zou zijn: probeer ook andere dingen. YouTube was misschien de manier waarop ik het deed, maar misschien is jouw manier wel iets heel anders.”

Ben je een internetfreak wat betreft nieuwe internetapplicaties?

“Ik vind het leuk om bepaalde nieuwe dingen uit te zoeken, vooral in het begin met YouTube door wat te proberen. Verder krijg ik wel eens wat aangereikt van mensen die iets leuks hebben gevonden, zoals robo.to, maar het liefst lees ik veel blogs op internet. Dus het valt mee.”

Je bent ook vaak op Twitter te vinden, hoe helpt dat jou te profileren?

“Twitter vind ik leuk omdat je van overal ter wereld kan laten weten wat je doet door tekst en foto’s. Dat vinden de fans namelijk ook leuk om te zien. Mijn Blackberry heb ik dan ook altijd bij de hand. Op YouTube moet je eerst een video opnemen en het plaatsen, dat neemt veel meer tijd in beslag. Dus het live-karakter vind ik mooi, dat is ook zo bij Kyte, waarmee je live video’s online kan laten zien.”

Is Twitter dan nu belangrijker voor je geworden dan YouTube op dit moment?

“Dat niet, YouTube blijft wel mijn ‘main’ promotie op het internet. Ik film bijvoorbeeld veel dingen die we doen, we zijn van plan echt gecoördineerd afleveringen te maken van wat ik allemaal beleef.”

Hoewel ik nog nooit eerder een artiest had geïnterviewd (oorspronkelijk interview was voor radio.nl), heb ik toch deze vragen tussen neus en lippen door voor TPN kunnen stellen. Ik blijf me fascineren over hoe Esmée Denters door YouTube een echte ster is geworden. De macht van het publiek krijgt nu echt een stem op het internet.

TPN sprak met Claire Boonstra van SPRXmobile. Net terug van het Mobile 2.0 congres in Barcelona, was TPN allereerst benieuwd hoe Layar daar ontvangen is. Daar kon Boonstra kort over zijn: “Het is erg enthousiast ontvangen.” Dit vertaalde zich in het aantal aanvragen voor lagen die hierna binnenkwamen, en die tevens nog steeds binnenstromen. “Op dit moment zijn dat er al vele tientallen. Het ontwikkelen van deze lagen hangt vooral af van onze ontwikkelcapaciteit, die we dan ook drastisch aan het opschalen zijn,” zegt Boonstra.

Op dit moment is Layar alleen te gebruiken op de G1 en de HTC Magic. Dit is zo omdat we hier spreken over de enige twee mobiele telefoons met een kompas. Dit kompas is essentieel omdat anders de mobiele telefoon niet kan bepalen welke kant de gebruiker op kijkt. TPN was benieuwd wanneer Layar voor de nieuwe Iphone 3Gs beschikbaar is. “Deze zomer, nog voordat de blaadjes van de bomen vallen,” gaf Boonstra aan.

TPN vroeg Boonstra waar Layar over twee jaar staat. “Het is dan iets heel groots, de standaard voor ‘browse the world’”. En aan ambitie geen gebrek, want ze gaf ook aan dat ze verwacht dat er dan meer dan 10.000 lagen zullen bestaan. Hierbij ontstond de vraag hoe al deze lagen dan aan te roepen zijn via de mobiele browser Layar, zonder chaos te creëren. “Hier kan ik nog niet veel over vertellen, maar het gaat werken en daar zijn daar druk mee bezig.” Wordt vervolgd dus.

Tot slot kon TPN’s Vincent het niet laten om even te vragen naar zijn jongensdroom. De Augmented Reality-bril waarmee je al deze lagen op de glazen van je bril kunt toveren. “Droom?” reageerde Boonstra, “zo’n bril is echt de volgende stap, die gaat er gewoon komen”.

Maar wat te doen, als je nu bekend wilt raken op het wereldwijde web? Wat moet je als marketeer doen om onder de aandacht te geraken? Tara Hunt weet het. Zij schreef het boek “The Whuffie Factor”, waarin duidelijk wordt hoe bedrijven geld kunnen verdienen in sociale netwerken. Toen ik de naam van dit boek hoorde, ging bij mij meteen al een belletje rinkelen. Mevrouw Hunt wil aandacht.

In een video vertelt Tara over haar boek. De naam “Whuffie” heeft ze uit het boek “Down and Out in the Magic Kingdom”. In dat boek is er geen geld in de toekomst, maar zoiets als Whuffie als betaalmiddel. Hoe aardiger je bent, hoe meer Whuffie je bezit. En wat schetst Tara’s verbazing? Vandaag de dag gaat het ook zo op sociale netwerken!

Laat ik eerlijk zijn. Ik heb een hekel aan mensen die zich nep voordoen. Wat dat betreft zijn marketeers mijn ultieme vijanden aangezien ze blijkbaar elke keer iets nieuws moeten verzinnen om geniaal bevonden te worden. “Whuffie” is net zoiets. Noem je boek “How to make profit from social networks” of iets dergelijks. Maar “Whuffie”? Hou eens op. De term is net zo loos en irritant als Tara zelf.

In de video weet mevrouw ook nog eens vijf hoofdzaken te noemen die bedrijven moeten hanteren volgens de Whuffie factor. “Je moet niet praten, maar luisteren”. “Vind een hoger doel als bedrijf”. Goh. Echt? Daar was ik nou nooit opgekomen. De overige drie zijn wederom open deuren die iedereen gratis kan nagaan op het internet in duizenden artikelen en honderden video’s over Web 2.0. Daar hoef je geen boek voor te kopen. Laat dit boek dus links liggen en kijk voor de verandering eens een slechte komediefilm; namelijk de video over “The Whuffie Factor”.

Deze column verscheen eerder op NPOX, het netwerk van mediamakers van de publieke omroep.
Kan jij inspirerende columns over nieuwe media en Web 2.0 schrijven? Dan zoeken wij jou als gastcolumnist voor TPN!

Vincent Ariëns, 22 jaar. Bachelor Communicatie- en informatiewetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Start de Master Communicatiestudies in september 2009. Vanuit passie voor nieuwe media begin februari 2008 terechtgekomen bij de CDEF Holding. Is zowel communitymanager van het sociale netwerk van Meeting Masters “Fris in je hoofd!” als van het socio-business netwerk MINDZ.com.
Daarnaast is Vincent begin maart 2009 voor zichzelf begonnen, met zijn bedrijf De Nieuwe Communicatie, waarmee hij vernieuwende communicatieconcepten ontwikkelt.

Vincent is ook te vinden op MINDZ, Linkedin, Hyves en LastFM. Of bekijk zijn tweets op Twitter via volgmijoptwitter.nl

Vincent begon anderhalf jaar geleden bij CDEF Holding als community manager van Fris in je hoofd!, het sociale netwerk van Meeting Masters. Sinds de lancering van Mindz vervult hij daar nu ook deze rol. Naast deze online bedrijfsdelen heeft CDEF Holding ook een offline deel, namelijk de vergaderformules Meeting Plaza en Seats2Meet (S2M), waar inspirerende vergaderruimtes in vestigingen in Utrecht en Maarssen gehuurd kunnen worden. “Mindz is ontstaan vanuit de visie achter Seats2Meet,” legt Vincent uit.

“In 2007, toen S2M startte, was de visie dat grenzen in het bedrijfsleven steeds meer gingen vervagen. Er kwamen steeds meer zzp’ers, en die moeten natuurlijk ook ergens een werk- en ontmoetingsplek hebben.” Vincent gaf aan dat freelancers naar hartelust gebruik maken van de faciliteiten van S2M. “Hier creëren we ‘het nieuwe werken’.”
Tegelijkertijd merkte de holding dat door deze opkomst van zelfstandigen kennis niet enkel is voorbestemd voor bedrijven alleen. “Alles vervaagt; organisaties moeten tegenwoordig transparant zijn,” vervolgt Vincent verder. Uit deze visie is Mindz ontstaan, want het biedt ruimte aan bedrijven, merken en personen om zich te profileren op het internet. “Linkedin is wat dat betreft een platte visitekaartjesbak.”

Features
Maar wat maakt het zich dan zo bijzonder dat mensen er lid van worden? Is een persoonlijke blog niet voldoende? Vincent geeft aan dat Mindz verder gaan waar Linkedin ophoudt. “Mindz overstijgt het concept van branding.”
Toen we de features van dit zakelijke sociale netwerk besproken viel vooral de zogenaamde Mindz DNA-functie op. Op basis van geschreven weblogteksten wordt een profiel in tags aangemaakt. Op basis hiervan wordt weer content van anderen op Mindz aangeboden. “Deze tags veranderen steeds mee met gedrag van de gebruiker, dus er wordt bijgehouden wat je op dat moment echt interesseert”.
Bovendien zijn er op Mindz zogenaamde “plaza’s” en “cirkels”, een aparte omgeving vergelijkbaar met een hyve op Hyves. Vincent legt uit dat het voor het gevoel net wat anders ligt. “Voor één bepaalde hyve wordt je niet lid van Hyves. Voor een bepaalde plaza worden mensen echter wel lid van Mindz. Branded plaza’s maken een product of een bedrijf sociaal.”

Hoewel dit alleen al een aardige feature is, heeft men nog veel plannen voor Mindz, laat Vincent weten. “Er zit heel veel in het vat”. Zo hebben de developers een “Tweet this” knop voor op het profiel geïmplementeerd. Vincent geeft aan dat Twitter voor Mindz vooral zal worden ingezet om informatie vanuit Mindz ‘naar buiten’ te brengen. Overigens is Twitter een goed voorbeeld van hoe Mindz er in de toekomst uit wil zien. “Je ziet dat de site van Twitter zelf niet vaak meer bezocht wordt, de communicatie gaat via verschillende applicaties als Tweetdeck of de mobiele telefoon. “We willen net als Twitter versnipperd raken over het hele internet. Aan de andere kant worden we ook bekend door het concept van S2M aan te bieden in heel Europa; we geloven erg in de combinatie van on- en offline ontmoetingen tussen mensen.”
Momenteel is men bij Mindz ook bezig met deze kruisbestuiving van de on- en offline wereld: het binnenkort mogelijk zijn om op Mindz te laten zien wie er bij S2M aanwezig is. Maar het kan allemaal nog veel breder: “Door een handige vertaalfunctie willen we dat iedereen in Europa met elkaar kan communiceren via Mindz. We hebben dus voor ogen een pan-Europees sociaal netwerk worden.”

Enkele cijfers: Mindz kent nu ongeveer 40.000 leden. Overigens zijn deze leden actiever dan op andere sociale netwerken. Vincent: “Dit komt vooral omdat we nu nog met de early adaptors te maken hebben.” Verder kent Mindz ongeveer 750 plaza’s. “Maar de echte werkvormen gebeuren in zogenaamde circles, die gesloten zijn voor het publiek in tegenstelling tot de plaza’s.”