Toen wifi voor de ‘gewone man’ net opkwam was het beveiligingsniveau van deze netwerken laag. Overal in de straat hing wel een netwerk van de buren, zonder wachtwoord. De laatste tijd worden deze echter steeds schaarser. Men ziet het belang van het beveiligen en doet dit ook, of laat dit doen. Zo ook in Berlijn. Gelukkig had ons hostel gratis wifi in de lounge, we konden dus nog wel het een en ander uploaden.

Dit alles zet wel aan tot denken. Waarom is het in een grote stad als Berlijn zo moeilijk om aan internet te komen? In Nederland wordt dit opgevangen door je data-abonnement. Maar is dit normaal? Moet internet niet een service zijn van de overheid. Overal gratis toegankelijk, of tegen een vaste abonnementsprijs. Net als GWL, maar dan door heel Nederland. Ga je naar Duitsland? Dan koop je toch een voucher voor een week. Of als steden slim zijn, bieden ze het gratis aan. Trekt toeristen en de zakenwereld zal het zeker appreciëren!

Ondanks dat er in 2001 nog weinig belangstelling was voor draadloos internet, getuige dit onderzoek, is het inmiddels onmisbaar voor de meeste mensen. Maar waarom is het dan nog niet betaalbaar en overal? Gelukkig zijn er mooie initiatieven op dit gebied. Zo zal Groningen in 2011 de eerste stad zijn met een stadsdekkend draadloos internet; dat klinkt natuurlijk als muziek in de oren. Twee jaar geleden al boog de provincie Zeeland zich over een soortgelijk idee. Als provincies, gemeentes en steden hiermee bezig zijn, waarom pakken we dit dan niet landelijk op?

Betaalbaar draadloos internet voor iedereen is dus de slotconclusie. Wij zijn er van overtuigd dat het er gaat komen, waarschijnlijk is het nog even wachten totdat het huidige dataverkeer voldoende is uitgebuit door de mobiele aanbieders. Vind jij ook dat we moeten streven naar een landelijk, of liever nog, mondiaal draadloos internet? Wij zijn benieuwd naar je reactie!

Maar wat te doen, als je nu bekend wilt raken op het wereldwijde web? Wat moet je als marketeer doen om onder de aandacht te geraken? Tara Hunt weet het. Zij schreef het boek “The Whuffie Factor”, waarin duidelijk wordt hoe bedrijven geld kunnen verdienen in sociale netwerken. Toen ik de naam van dit boek hoorde, ging bij mij meteen al een belletje rinkelen. Mevrouw Hunt wil aandacht.

In een video vertelt Tara over haar boek. De naam “Whuffie” heeft ze uit het boek “Down and Out in the Magic Kingdom”. In dat boek is er geen geld in de toekomst, maar zoiets als Whuffie als betaalmiddel. Hoe aardiger je bent, hoe meer Whuffie je bezit. En wat schetst Tara’s verbazing? Vandaag de dag gaat het ook zo op sociale netwerken!

Laat ik eerlijk zijn. Ik heb een hekel aan mensen die zich nep voordoen. Wat dat betreft zijn marketeers mijn ultieme vijanden aangezien ze blijkbaar elke keer iets nieuws moeten verzinnen om geniaal bevonden te worden. “Whuffie” is net zoiets. Noem je boek “How to make profit from social networks” of iets dergelijks. Maar “Whuffie”? Hou eens op. De term is net zo loos en irritant als Tara zelf.

In de video weet mevrouw ook nog eens vijf hoofdzaken te noemen die bedrijven moeten hanteren volgens de Whuffie factor. “Je moet niet praten, maar luisteren”. “Vind een hoger doel als bedrijf”. Goh. Echt? Daar was ik nou nooit opgekomen. De overige drie zijn wederom open deuren die iedereen gratis kan nagaan op het internet in duizenden artikelen en honderden video’s over Web 2.0. Daar hoef je geen boek voor te kopen. Laat dit boek dus links liggen en kijk voor de verandering eens een slechte komediefilm; namelijk de video over “The Whuffie Factor”.

Deze column verscheen eerder op NPOX, het netwerk van mediamakers van de publieke omroep.
Kan jij inspirerende columns over nieuwe media en Web 2.0 schrijven? Dan zoeken wij jou als gastcolumnist voor TPN!