Inmiddels zie je dat dit probleem zichzelf op Twitter aan het oplossen is. De blaffende honden verdwijnen en de rest ziet in dat Twitter een sociaal communicatiemiddel is en geen vuilnisberg om alleen maar onzinnig afval te dumpen of een podium waarop je kunt gaan staan en zeggen: ‘kijk mij eens!’

De oplossing is wat mij betreft de gulden middenweg; natuurlijk is het prima als je af en toe irrelevante tweets post (wat eten we vandaag?) en natuurlijk mag je het medium gebruiken om te laten zien we je bent en wat je doet (of kan). Maar richt je voornamelijk op het delen van persoonlijke kennis en ervaringen als bijdrage aan het grote geheel.

Bedrijven an sich hoeven voor mij daarom niet binnen sociale netwerken te bewegen, en zeker niet vanuit een marketing-oogpunt. Ik zie liever de mens achter het bedrijf en via die weg mogen ze mij best overhalen om hun product te kopen.

Wat betreft het ‘hogere doel’ waar veel ondernemingen nu goede sier mee maken, dat is toch vaak een verkooppraatje. Als je nu pas ontdekt dat je Fair Trade kunt inkopen en bovendien produkten kunt aanschaffen die het milieu minder belasten, dan heb je al 25 jaar niet opgelet. Of je bent heel jong en nog in de veronderstelling dat je de eerste bent die de wereld ontdekt.